Eén salontafel of een set van twee: wat kies je?

Wat een set anders doet dan één tafel

Een salontafel uit één stuk levert één horizontaal vlak op één hoogte. Alles wat erop belandt deelt dat vlak: het dienblad, de laptop van iemand die even iets opzoekt, de twee mokken die daarna geen plek meer hebben. Een set van twee of drie levert hetzelfde oppervlak in losse delen die je uit elkaar kunt trekken.

Dat ene verschil bepaalt de hele aankoop. Salontafel Maxfield is 140 cm breed en heeft één keramisch blad op een bronskleurig ijzeren onderstel: een meubel dat blijft staan waar je het neerzet. De Westin van grijs travertin meet aaneengeschoven 110 bij 110 cm en bestaat uit drie delen die elk op eigen poten staan, dus die kun je op een doordeweekse avond uit elkaar schuiven en in het weekend weer tegen elkaar aan.

Een set bespaart geen ruimte. Drie bladen naast elkaar nemen dezelfde vloer in als één blad van dezelfde totale maat, en er komen poten bij. De winst zit in wat je met die bladen doet.

Welke maat bij welke bank hoort is een aparte som en die staat al uitgewerkt in hoe de breedte van je salontafel de breedte van je bank volgt. Dit stuk gaat over het aantal delen, niet over de maat.

Wanneer één tafel de betere keuze is

Eén tafel wint zodra het blad ook echt gebruikt wordt. Een bordje op schoot, een spelletje, een puzzel, een stapel papieren die een avond mag blijven liggen: dat vraagt om een doorlopend vlak zonder naad in het midden. Op twee aaneengeschoven bladen wiebelt een glas op precies de verkeerde plek, en een dienblad dat over de naad ligt staat scheef.

Ook bij een strak, symmetrisch ingerichte kamer doet één tafel meer. Twee banken tegenover elkaar, een schoorsteen als middelpunt, een vloerkleed dat de zithoek afbakent: die opstelling is opgebouwd rond één centrum, en dat centrum verdraagt geen groepje losse vormen. De ronde Kato met een blad van Tendua marmer van 97 cm doorsnee doet daar het werk dat drie kleine bladen niet doen, omdat er maar één rand is die het oog volgt.

En er is een praktische kant. Eén tafel betekent één keer verplaatsen bij het stofzuigen en één blad bijhouden. Bij marmer of travertin telt dat, want elk blad moet apart drooggeveegd worden en elk blad heeft een eigen rand waar iets tegenaan kan slaan.

Wanneer een set van twee of drie wint

Een set komt tot zijn recht op het moment dat de kamer niet elke avond hetzelfde doet. Twee mensen die naast elkaar zitten hebben ieder een eigen blad nodig, en op één tafel is dat een kwestie van onderhandelen over het midden. Met twee losse bladen krijgt iedereen zijn eigen hoek, hetzelfde principe waarmee je twee kinderen op één kamer allebei een eigen kant geeft in plaats van alles te delen.

De tweede situatie is een zithoek met een onhandige vorm. Bij een hoekbank ligt het bruikbare vlak niet netjes in een rechthoek, maar in een L. Drie bladen die je vrij kunt plaatsen volgen die L; één rechthoekig blad laat aan de korte kant een hoek over waar je niet bij kunt. De Camino in blush beige Toronto marmer bestaat uit drie organisch gevormde bladen op 33 cm hoogte die je in elke stand tegen elkaar kunt leggen.

Derde reden: gasten. Een set is de enige salontafel die je tijdelijk kunt uitbreiden zonder iets bij te slepen, want de delen staan al in de kamer. Schuif er twee naar de fauteuils en er zijn ineens twee aflegplekken bij.

En dan de verhuizing. Een blad van massief travertin van 110 bij 110 cm gaat niet met twee man de trap op; drie losse delen wel.

Wat een set je kost aan rust

Meer bladen betekent meer randen, meer poten en meer schaduw op de vloer. In een kamer die toch al veel losse meubels heeft, telt een set van drie als drie meubels erbij, niet als één. Dat is het punt waarop mensen na een half jaar merken dat de zithoek onrustig oogt zonder dat ze kunnen aanwijzen waarom.

Er is ook een gebruikskant. Delen die uit elkaar kunnen, gaan uit elkaar, en ze komen niet vanzelf terug. Een set die elke week in een andere stand staat vraagt om iemand die hem terugzet, en als dat niemand doet staat er na een maand een blad half onder de bank.

Daar staat tegenover dat een los deel ook echt ergens anders nut heeft. Een blad van 32 cm hoog naast het bed of bij de zitplek in een kleedkamer werkt als aflegplek, en hoeveel hanglengte, spiegel en licht een kleedkamer nodig heeft bepaalt of daar überhaupt ruimte voor is. Een set die je nooit uit elkaar haalt had ook één tafel kunnen zijn.

Kies je toch een set en wil je de onrust beperken, houd dan het aantal materialen laag. Drie bladen in één steensoort blijven één meubel; drie bladen in drie afwerkingen worden drie meubels.

Vorm, hoogte en materiaal binnen één set

Bij één tafel kies je een blad en klaar. Bij een set moeten de delen zich tot elkaar verhouden, en daar gaat het het vaakst mis.

Hoogte eerst. Bladen op vrijwel dezelfde hoogte lezen als een mislukte poging tot één tafel; bladen die duidelijk verschillen lezen als een compositie. De Lindo in brunzae metaal heeft een grote schijf van 90 cm doorsnee op 32 cm hoogte met een kleinere tafel ernaast, en juist dat verschil maakt dat de twee samen werken in plaats van te concurreren.

Dan de vorm. Ronde en organische bladen kunnen elkaar overlappen zonder dat er een rare punt vloer tussen overblijft; rechthoekige bladen moeten strak in het gelid, anders ontstaan er punten waar je met je scheen langs gaat. Voor een set die je vaak verschuift is rond dus praktischer, ook al oogt rechthoekig strakker in de foto.

Materiaal is het derde. Welk blad tegen wat kan, van poreus travertin tot dicht gebakken keramiek, staat in het verschil tussen marmer, hout, glas en keramiek als tafelblad. Voor een set komt daar één ding bij: natuursteen verschilt per exemplaar, dus drie travertinbladen uit dezelfde set hebben nooit identieke tekening. Dat is bij deze steen de bedoeling, maar reken er niet op dat ze op de foto lijken.

De vier vragen die de knoop doorhakken

Loop deze vier langs en de keuze maakt zichzelf.

1. Eet of werk je aan de salontafel? Dan één blad, want een naad in het midden verpest elk bord en elke laptop.
2. Zit je er meestal met zijn tweeën of meer? Dan een set, zodat niemand over het midden hoeft te reiken.
3. Verandert de kamer regelmatig van functie? Een set volgt die verandering, een enkel blad niet.
4. Ruimt er structureel iemand op? Als het antwoord "niemand in het bijzonder" is, koop dan één tafel. Een set staat alleen mooi als iemand hem terugzet.

Twijfel je nog steeds, kijk dan naar de vloer onder je huidige tafel. Ligt daar een vloerkleed waarvan de rand precies onder de tafelpoten valt, dan wordt een set lastig, want elk los deel dat half op het kleed staat gaat scheef. Ligt er een gladde vloer of een groot kleed waar alles ruim op past, dan heb je de vrijheid om te schuiven en is een set een reële optie.

In de collectie salontafels staan de losse modellen en de sets door elkaar, met per model het aantal delen en de bladhoogte in de omschrijving.