Waar een eetkamerstoel als eerste slijt
Slijtage op een eetkamerstoel zit zelden midden op het zitvlak. Ze zit op de voorrand van de zitting, waar een broek bij elk aanschuiven overheen schuurt, en op de bovenrand van de rugleuning, waar dezelfde hand de stoel elke dag beetpakt.
Reken bij een huishouden dat doordeweeks thuis eet op zes tot acht keer aanschuiven per stoel per dag. Over een jaar wordt de bekleding daarmee ruim tweeduizend keer op precies dezelfde twee plekken belast. Het materiaal bepaalt vooral hoe die tweeduizend keer eruitzien na een jaar of vijf.
Twee plekken worden bijna altijd over het hoofd gezien. De eerste is de bovenkant van de armleuning. Bij een armstoel met een armleuninghoogte van 51 cm, zoals de Breeze in khaki velvet met gouden poten, stoot die rand tegen de tafelrand zodra iemand de stoel te ver naar binnen duwt, en dat gebeurt na elke maaltijd. De tweede is de achterkant van de rugleuning van de stoelen die met hun rug naar de wand staan.
Stof aan tafel: de weving telt zwaarder dan de vezel
Vrijwel alle gestoffeerde eetkamerstoelen in dit segment zijn bekleed met polyester. Toch gedragen ze zich onderling heel verschillend, want de weving bepaalt hoe de vezel aan de buitenkant ligt en dus wat er met haren, kruimels en gemorst vocht gebeurt.
- Chenille heeft een korte pool die op het zitvlak plat gaat liggen. Dat geeft na verloop van tijd een glanzende plek op de plaatsen waar het meest wordt gezeten. Zo'n plek is met een zachte borstel deels weer op te richten, maar hij valt op bij strijklicht.
- Bouclé heeft lussen aan de buitenkant. Die vangen alles wat een haakje heeft: een riemgesp, een ritssluiting, een hondennagel. Eén uitgetrokken lus laat een streepje achter dat er nooit meer in komt.
- Velvet krijgt drukplekken. Die horen bij het materiaal en zijn met stomen weg te werken. Op een eetkamerstoel vallen ze minder op dan op een bank, omdat het zitvlak kleiner is.
- Tweed en grovere melanges verbergen kruimels en kleine vlekken het beste, en zijn tegelijk het lastigst weer schoon te krijgen, omdat alles diep in het weefsel wegzakt.
Aan een tafel waar echt gegeten wordt, is een dichte, gladde weving de veiligste keuze. De Cecilia in stone chenille van 51 cm breed heeft daarnaast een brandvertragende bekleding, wat aan een tafel met kaarsen erop geen overbodige eigenschap is.
Wat er per stofsoort wel en niet op mag, en wat de letter op het label betekent, staat uitgewerkt in gestoffeerde meubels reinigen.
Leer aan tafel: de soort bepaalt alles
Leer is een verzamelnaam voor materialen die zich totaal verschillend gedragen. Gepigmenteerd leer heeft een dekkende toplaag: een druppel jus blijft daar minutenlang op liggen en gaat er met een vochtige doek af. Anilineleer mist die laag, en dezelfde druppel trekt binnen tien seconden in en laat een donkere plek achter die blijft.
Aan een eettafel is dat verschil doorslaggevend, en het is precies het verschil dat in de winkel het minst opvalt. Anilineleer voelt warmer en ziet er levendiger uit; het is ook de soort die een gemorst glas rode wijn zonder pardon vasthoudt. Kunstleer is de derde variant en de enige met een einddatum: de polyurethaanlaag neemt jarenlang vocht op uit de lucht en gaat daarna bladderen, meestal het eerst op de bovenrand van de rug. Welke soort je voor je hebt, herken je aan de watertest die in leer onderhouden staat.
Wat leer voorheeft aan een eettafel: kruimels vallen eraf in plaats van erin, en haren van een hond of kat blijven er niet aan hangen. Wat ertegen pleit: het is koel bij het aanschuiven in januari, het kraakt hoorbaar op een stille avond, en een kras van een riemgesp of een horlogesluiting blijft zichtbaar.
Stof naast leer, punt voor punt
| Situatie | Gestoffeerd polyester | Gepigmenteerd leer | Anilineleer |
|---|---|---|---|
| Gemorste rode wijn | binnen een minuut deppen, anders blijvend | veegt eraf, ook een uur later | trekt in seconden in |
| Kruimels en zand | zakken in het weefsel en schuren daar | vallen eraf | vallen eraf |
| Haren van hond of kat | haken vast, vooral in bouclé | veegt eraf | veegt eraf |
| Kras van gesp of nagel | een lus of draad trekt los | oppervlakkig, deels weg te wrijven | zichtbaar, gaat mee in het patina |
| Vetvlek van eten | vraagt schuim en snelheid | veegt eraf | vrijwel niet zelf te verhelpen |
| Aanschuiven in de winter | direct warm | koel, wordt snel warm | koel |
| Hoe slijtage eruitziet | glanzende plekken op de zitvlakken | de toplaag slijt open op de randen | donkerder en zachter, vaak mooier |
| Zelf te herstellen | stomen, borstelen of stoffeerder | bijwerklak | leerspecialist |
Lees de tabel van boven naar beneden en er tekent zich een patroon af. Leer wint op alles wat met morsen en dieren te maken heeft, gestoffeerd polyester wint op krassen, temperatuur en de kosten van herstel. De middelste kolom is daarmee de meest voorspelbare keuze aan een eettafel, en de rechterkolom de mooiste voor wie de vlekken er graag bij neemt.
Vier huishoudens, vier uitkomsten
Een huishouden met jonge kinderen heeft baat bij een gladde, dichte bekleding in een middendonkere kleur. Melk, tomatensaus en viltstift gaan er af of vallen niet op, en dat scheelt meer dan welk materiaalverschil dan ook. Brandvertragende stof is in dat huishouden ook geen luxe.
Bij een hond of kat aan tafel vervalt bouclé als kandidaat en vervalt anilineleer meestal ook. Nagels trekken lussen los en poten laten op poreus leer donkere plekken achter.
Aan een tafel waar vooral volwassenen zitten en waar geen dier komt, is een lussenstof juist een van de aangenaamste keuzes. De Belle in bouclé met een zithoogte van 49 cm is met 47 cm breed slank genoeg om ook aan een kleinere tafel met zes stoelen te passen.
En dan is er de tafel die niet echt een eettafel is. Zit je vooral met z'n tweeën aan een hoger blad, dan telt de zithoogte zwaarder dan de bekleding en zit je bovendien korter achter elkaar; hoe je zo'n plek indeelt staat in een bartafel voor twee inrichten.
Wat allebei langer meegaat maakt
De grootste winst zit in twee handelingen die niets met het materiaal te maken hebben. De eerste is stoelen wisselen van plaats, twee keer per jaar. De stoel aan het hoofdeind en de stoel die het dichtst bij de keuken staat, krijgen structureel meer te verduren dan de rest; door te wisselen verdeel je die belasting over de hele set.
De tweede is zorgen dat elke stoel echt onder het blad past. Een rugleuning die bij elk aanschuiven tegen de tafelrand tikt, slijt op één lijn open, en dat is het soort schade waar geen bekleding tegen bestand is.
Verder loopt het uiteen. Gestoffeerde stoelen zuig je om de week af met een zachte mond, met aandacht voor de naad tussen zitting en rug, waar kruimels zich verzamelen. Leer neem je droog af en houd je op een halve meter afstand van een radiator, want droge lucht maakt de vezel bros en laat de plooien kraken.
Zonlicht doet bij allebei hetzelfde: het bleekt de kleur uit aan de raamzijde. Staat je tafel langs een grote pui, dan is dat een reden om binnen eetkamerstoelen naar een gemêleerde stof of een middendonkere kleur te kijken, want daarop is verkleuring het langst onzichtbaar.
Bekijk alle eetkamerstoelen
Bekijk de collectie
