De kamer waar je bezoeker blijft
Er zijn woonkamers waar niets op aan te merken valt en waar je toch blijft staan als iemand die er niet woont. De bank klopt, de kleuren kloppen, de lamp hangt op de juiste hoogte. Zag je er een foto van zonder te weten van wie het huis is, dan zou je over de bewoner geen enkele gok kunnen wagen.
Dat ligt zelden aan een tekort. Het ligt eraan dat alles in dezelfde maand is gekocht, in hetzelfde soort winkel, met dezelfde opdracht: het moest kloppen.
Een showroom van dertig vierkante meter en een woonkamer van dertig vierkante meter kunnen exact dezelfde spullen bevatten. Wat de tweede heeft en de eerste niet, zijn drie dingen die je nergens kunt bestellen: herkomst, gebruik en tijd. Dat er verder niets mist, is precies waarom het zo lastig aan te wijzen is; hoe een kamer technisch compleet wordt en toch onaf voelt, staat in wanneer is een kamer af.
Laag één: objecten met een herkomst
Loop je woonkamer eens langs en tel hardop bij hoeveel zichtbare objecten je kunt zeggen waar ze vandaan komen. Niet uit welke winkel, maar bij welke gelegenheid ze in huis zijn gekomen.
In een gemiddelde kamer staan dertig tot veertig dingen in het zicht. Zit daar geen enkel object bij waar een verhaal aan vastzit, dan is dat te merken zonder dat iemand kan uitleggen waaraan. Vijf tot acht is al genoeg om het te kantelen, en dat is een aantal dat de meeste mensen ergens in een la of op zolder hebben liggen.
Het gaat om de gewone dingen: een schelp van een strand waar je elk jaar terugkomt, een schaal die je hebt geërfd, een boek dat je in een andere stad hebt gekocht. Ze hoeven niet mooi te zijn. Ze moeten te dateren zijn.
Voor het papieren spul dat je wel bewaart maar niet kunt neerzetten, zoals kaarten en oude foto's, werken doosjes die zich voordoen als boeken. De boekendozen met linnen kaft, met de grootste op 33 x 25 x 4 cm stapelen tot een blok van 28 cm hoog en bewaren die stapel op de plek waar hij ook echt hoort.
Laag twee: sporen van gebruik
De tweede reden dat een kamer als een etalage leest, is dat er niets in beweegt. Alles staat op de plek waar het is neergezet en is daarna nooit meer aangeraakt.
Een salontafel van 110 cm waar theeglazen op moeten kunnen, hoort er 's avonds anders uit te zien dan 's ochtends. Dat vraagt om objecten die verplaatst mógen worden. Een dienblad is daarvoor het handigste voorwerp in huis: het dienblad Banks van 43 cm diep en 4 cm hoog draagt de hele opstelling in één beweging naar de zijkant en terug, waardoor de tafel gebruikt kan worden zonder dat er iets sneuvelt. De rest van de dienbladen en schalen doet hetzelfde werk in een ander formaat.
Kunstboeken die je nooit opent, verraden zichzelf ook. Ze liggen jarenlang in dezelfde volgorde, met de rug precies parallel aan de tafelrand. Leg ze scheef en haal er af en toe eentje uit.
Laag drie: dingen uit verschillende jaren
Een interieur dat in één keer is samengesteld draagt overal dezelfde datum. Dat is de moeilijkste laag om te maken, want tijd valt niet te versnellen.
Wat wel kan: zorg dat er in elke kamer minstens drie objecten staan die uit verschillende periodes van je leven komen. Een lamp van je eerste huis, iets van je ouders, iets van vorige maand. Die combinatie leest anders dan drie objecten die op dezelfde zaterdag zijn uitgekozen, ook als ze in kleur en materiaal net zo goed bij elkaar passen.
Dat is meteen het argument om niet alles tegelijk te vervangen bij een verhuizing. Twee of drie dingen die niet helemaal passen bij de nieuwe kamer, houden hem menselijk.
Persoonlijk zonder rommelig
De angst is terecht: persoonlijke spullen zijn klein, ongelijk van vorm en zelden in dezelfde kleur. Op een dressoirblad van 160 cm liggen ze zo als een verzameling losse eindjes.
Drie dingen lossen dat op. Groeperen in oneven aantallen, en dan met verschil in hoogte, want twee objecten van gelijke hoogte naast elkaar leest als een fout. Verzamelen op één drager, zodat de groep één silhouet krijgt in plaats van vijf. En ruimte laten: houd ongeveer een derde van elk blad leeg, het principe dat verder is uitgewerkt in leeg laten is ook inrichten.
Hoogte is het derde punt en het meest onderschatte. Een foto op 40 cm hoogte ziet niemand. Zet hem op een dressoir of boekenplank rond 120 cm, waar je er tijdens het lopen langs kijkt. Een marmeren fotolijst van 18 x 15 x 23,5 cm voor een foto van 10 x 15 heeft genoeg gewicht om op die hoogte overeind te blijven tussen grotere objecten; welke formaten waar werken, staat in staande fotolijsten kiezen. Hoe je een groep opbouwt zonder dat het rommelt, staat in objecten combineren op een plank.
Wat je beter niet neerzet
Niet alles wat betekenis heeft, hoort in het zicht. Drie foto's per meubelstuk is ongeveer de grens; daarboven wordt een dressoir een archief en kijkt niemand er nog naar.
Souvenirs die alleen aan de vakantie zelf herinneren en verder nergens bij passen, doen op een plank minder dan in een doos die je een keer per jaar opent. Datzelfde geldt voor de spullen van kinderen: één tekening ingelijst werkt, twaalf op de kastdeur is iets anders.
En wissel af. Twee keer per jaar de helft van je persoonlijke objecten omruilen tegen wat er ligt opgeborgen, houdt de kamer levend zonder dat er iets bij hoeft. Praktisch gaat dat het makkelijkst met een vaste plek per seizoen, zoals beschreven in decoratie opbergen tussen de seizoenen.
Bekijk alle fotolijsten
Bekijk de collectie
