Het midden op 150 cm, niet hoger
De regel die musea aanhouden werkt thuis net zo goed: het midden van de spiegel hangt op 150 tot 155 cm boven de vloer. Dat is de gemiddelde ooghoogte van een volwassene die staat.
Bijna iedereen hangt hoger, meestal omdat je tijdens het ophangen naar de bovenkant kijkt in plaats van naar het midden. Het gevolg is een spiegel die de zoldering weerspiegelt in plaats van de kamer, en die je alleen nog gebruikt om je haar te controleren.
Reken terug voordat je boort. Bij een spiegel van 120 cm hoog zit het midden op 60 cm vanaf de onderkant, dus de bovenkant komt op 150 plus 60 is 210 cm. Bij een organische spiegel van 120 cm is dat precies de som die je maakt.
Twee uitzonderingen. Boven een meubel gaat de meubelregel voor, zie hieronder. En bij een passpiegel zoals de Hasting van 192 cm hang je vanaf de vloer gerekend, met 15 tot 20 cm onder de onderkant vrij.
Boven een meubel telt het meubel
Hangt de spiegel boven een dressoir, console of bank, dan is die 150 cm niet meer leidend. De afstand tot het meubel is dat wel.
Houd 15 tot 25 cm tussen de bovenkant van het meubel en de onderkant van de spiegel. Dichterbij en de spiegel lijkt op het meubel te rusten, verder weg en ze vallen uit elkaar in twee losse dingen aan dezelfde muur.
De breedte volgt een eigen verhouding: de spiegel is twee derde tot drie kwart van de breedte van het meubel. Op een dressoir van 160 cm kom je dan op 105 tot 120 cm. Smaller dan de helft gaat zweven, breder dan het meubel leest als een vergissing.
Bij een console in de hal mag je naar de bovengrens, omdat je daar langsloopt en hoogte belangrijker is dan verhouding.
Wat hij weerspiegelt is de eigenlijke keuze
Dit is het punt waar een spiegel goed of nutteloos wordt, en het staat zelden in stylingadvies.
Ga staan waar je meestal staat of zit, en kijk naar de plek waar de spiegel komt te hangen. Wat je daar in de spiegel zou zien, is wat je vanaf nu twee keer in de kamer hebt.
Tegenover een raam is de beste plek: je verdubbelt het daglicht en haalt het uitzicht naar binnen. Tegenover een mooie wand of een gestylede kast werkt ook. Tegenover een deuropening, een televisie of een rommelige hoek juist niet, want dan verdubbel je precies datgene wat je liever niet ziet.
Een spiegel schuin tegenover een raam werkt vaak beter dan recht ertegenover, omdat je dan het licht krijgt zonder je eigen spiegelbeeld elke keer dat je langsloopt. Hoe je die reflectie gericht inzet om een donkere kamer lichter te maken, staat in een eigen stuk.
Vorm bepaalt wat de spiegel doet met de ruimte
Vier vormen, vier effecten, en ze zijn niet uitwisselbaar.
Rond verzacht een kamer vol rechte lijnen. Een ronde spiegel van 86 cm boven een strak dressoir doet meer voor de sfeer dan een rechthoekige van dezelfde oppervlakte, omdat de vorm zelf het contrast levert.
Ovaal doet hetzelfde maar voegt hoogte toe. De Morgan van 80 bij 120 cm trekt het oog omhoog waar een ronde spiegel breed blijft.
Boogvorm is de meest gevraagde van dit moment en werkt in smalle ruimtes, omdat de ronde bovenkant hoogte suggereert bij een smalle breedte. Een boogspiegel van 60 bij 160 cm is daarom logischer in een hal dan boven een brede bank.
Rechthoekig is het rustigst en het makkelijkst te combineren. Kies die als er in de kamer al genoeg vormen zijn.
Ophangen zonder gaten op de verkeerde plek
Weeg de spiegel voordat je boort, gewoon op de personenweegschaal. Tot ongeveer 10 kilo volstaat één stevige plug; daarboven wil je twee ophangpunten, elk op ongeveer een derde van de breedte. Twee punten houden de spiegel bovendien recht, waar één punt na elke aanraking opnieuw waterpas gelegd moet worden.
In gipsplaat gebruik je hollewandpluggen, niet de universele pluggen die met de spiegel meegeleverd worden. Plak schilderstape op de muur waar de bevestiging komt en teken de boorgaten daarop af: de tape voorkomt dat de boor wegloopt en je ziet meteen of de twee punten echt horizontaal liggen.
Meet ook het ophangsysteem aan de achterkant na. Zit het oog of de rail 5 cm onder de bovenrand, dan boor je 5 cm lager dan waar je de bovenkant wilt hebben. Het is de rekenstap die het vaakst wordt overgeslagen.
Leunen mag ook, met twee voorzorgen
Een grote spiegel hoeft niet per se aan de muur. Vanaf ongeveer 160 cm hoogte kun je hem laten leunen, en dat staat losser en scheelt boren in een huurwoning.
Twee dingen regel je wel. De onderkant staat 10 tot 15 cm van de plint, zodat de spiegel onder een lichte hoek staat en de kamer weerspiegelt in plaats van de vloer. En hij moet geborgd zijn: een antislipmat eronder is het minimum, en met kinderen of huisdieren in huis hoort er bovenaan een bandje of haakje aan de muur. Een leunende spiegel die omvalt is te zwaar om zonder schade neer te komen.
Leunt hij op een dressoir in plaats van op de vloer, laat dan een laag object voor de lijst overlappen. Dat verankert de spiegel in de compositie en verbergt meteen de plek waar lijst en blad elkaar raken.
Waar een spiegel niet hoort
Recht tegenover de voordeur, als je daar niet je eigen schrikreactie wilt zien bij binnenkomst.
Boven een radiator of een open haard, waar warmte de lijm van het spiegelglas op termijn aantast. Bij een houten of MDF lijst gaat het frame bovendien werken.
Op een wand zonder daglicht in de buurt. Een spiegel zonder licht om te weerkaatsen is een donker vlak, en dan had je net zo goed een schilderij kunnen hangen.
En in een kleine badkamer zonder ventilatie: de laag achter het glas laat daar sneller los, wat je herkent aan zwarte vlekjes langs de rand.
Twijfel je over het formaat: bekijk eerst de hele spiegelcollectie op maat en niet op vorm. Vorm kies je daarna, en die keuze is smaak. De maat is het enige dat fout kan.
