Drie plekken, niet drie kaarsen
De vraag is niet hoeveel kaarsen je nodig hebt. De vraag is op hoeveel plekken in de kamer er vlam is.
Drie plekken in een gemiddelde woonkamer. Vier tot vijf vanaf dertig vierkante meter.
Een plek mag uit één kaars bestaan of uit vijf, dat maakt minder uit dan je denkt. Wat telt is dat het licht uit verschillende hoeken komt, want daar ontstaat de schaduw waaraan een kamer diepte ontleent. Vijftien kaarsen op één tafel geven je één lichtvlek en een verder donkere kamer.
Tel kaarsen gerust mee als lichtpunt naast je lampen. Ze doen hetzelfde werk en ze doen het op hoogtes waar een lamp meestal niet komt.
Laag op de tafel, hoog op de kast
Op de salontafel kijk je van bovenaf. Hoogte werkt daar tegen je, dus blijf onder de 25 cm en houd de vlam onder ooghoogte van iemand die zit.
Een kandelaar Piper van 22 cm naast iets lagers geeft al genoeg verschil. Glas werkt hier beter dan metaal, omdat glas het licht doorgeeft in plaats van tegenhoudt en de kandelaar zelf ook oplicht.
Zet ze op een dienblad. Niet vanwege het beeld, maar omdat je de hele groep dan in één beweging opzij schuift zodra de tafel gebruikt wordt. Een rond dienblad van 40 cm past op een salontafel vanaf ongeveer 110 cm en draagt drie houders met ruimte over.
Op een dressoir is het omgekeerd. Daar kijk je van opzij en wordt hoogte juist het argument: een Lowan van 30 cm of een Bryn van 28 cm komt precies op de hoogte waar je hem ziet als je zit.
Staat er een spiegel achter, dan telt de weerspiegeling mee en heb je aan minder genoeg.
De hoek die altijd donker blijft
Elke woonkamer heeft er een. Meestal de hoek het verst van het raam, waar geen stopcontact zit en dus ook geen lamp staat.
Dat is de plek waar één windlicht het meest oplevert van alles in dit stuk.
Kies er gesloten of half gesloten glas. Op vloerhoogte beweegt de lucht meer en flakkert een open vlam zichtbaar. Een windlicht Alysia van 22 cm hoog en 23 cm breed heeft een opengewerkte bolstructuur die het licht op de wand erachter laat vallen, wat de hoek dieper maakt dan de kaars zelf zou doen vermoeden.
Eén per hoek. Twee naast elkaar op de vloer leest als een pad.
Welke kaars in welke houder
Dit is waar het in de praktijk misgaat, want de houder bepaalt de kaars en niet andersom.
- Dinerkaars, 2,2 cm doorsnee: hoort in een kandelaar met een smalle beker, zoals de klassieke glazen modellen. Brandt ongeveer 6 tot 8 uur en is de enige die je aan tafel wilt, omdat hij smal blijft.
- Stompkaars, 7 tot 10 cm doorsnee: hoort in een windlicht of op een brede schaal. Brandt tientallen uren maar holt uit als je hem te kort achter elkaar aansteekt.
- Waxinelicht: alleen in een gesloten of half gesloten houder, want los op een blad geeft het licht op tafelhoogte en dat verblindt eerder dan dat het sfeer maakt.
Een kandelaar met plek voor twee kaarsen telt als één object in je opstelling maar geeft twee vlammen. Handig op een korte tafel waar de ruimte beperkt is.
Voor een hoge kandelaar zoals de Mona van 43 cm geldt de tafelregel niet: die zet je op een dressoir of aan het uiteinde van een lange tafel, nooit tussen twee gasten in.
Wat er misgaat
Tocht, in negen van de tien gevallen. Staat een kaars in de luchtstroom tussen twee open deuren of naast een kiepraam, dan trekt de vlam naar één kant, brandt de kaars scheef op en loopt de was over de houder. Verplaats hem een halve meter en het probleem is weg.
Afstand tot textiel is het tweede. Houd minimaal een halve meter vrij van gordijnen, plaids en zijden takken. Zijde en polyester smelten voordat ze vlam vatten, en dat gaat sneller dan de meeste mensen verwachten.
En vervang de kaars voordat hij op is. Bij ongeveer twee centimeter resthoogte, want daaronder gaat de vlam roeten en dat slaat neer op de binnenkant van het glas. Een beroete windlichthouder krijg je nooit meer helemaal schoon.
Wanneer je geen kaars gebruikt
Er zijn plekken waar het gewoon niet werkt, en die zijn het waard om te noemen omdat mensen het toch proberen.
Op een smalle vensterbank achter gordijnen: te dicht bij textiel, en de tocht van het raam maakt het scheef opbranden zeker in plaats van waarschijnlijk.
In een kamer waar de kachel of airco luchtstroom geeft: dezelfde tochtregel, alleen dan de hele avond door.
En op een plek waar je niet zit. Een kaars in een kamer die je die avond niet gebruikt is verspilling en een risico tegelijk, want de reden dat je hem vergeet uit te blazen is precies dat je er niet bent.
De gewoonte die het meest scheelt en niets kost: steek ze aan terwijl het buiten nog licht is. De vlam neemt de kamer dan ongemerkt over, in plaats van dat je in het donker alsnog met lucifers in de weer bent.
Bekijk alle kandelaars en windlichten
Bekijk de collectie
