"Dit hoort in een strak, modern interieur"
Het tegendeel klopt net zo goed. Het geometrische spiegelframe komt uit de art deco van de jaren twintig, waar het naast fluweel, marmer en gebogen meubels hing. Die combinatie werkt nog steeds.
Een spiegel als de Babice van 227,5 cm hoog, met zeven spiegelvlakken in ronde, ster- en bladvormen aan gouden schakels, staat dichter bij een oosterse of eclectische kamer dan bij een minimalistische. In een strak interieur met veel wit wordt zo'n verticale reeks juist het enige wat er te zien is, en dat is niet altijd wat je wilt.
"Het patroon is versiering, de spiegel doet het werk"
Bij een geometrisch model bepaalt het patroon wat je ziet, en dat is een groter verschil dan het lijkt.
Een frame van losse spiegelstrips breekt de reflectie in stukken die elk een andere hoek hebben. Je krijgt daardoor licht uit meerdere richtingen terug in plaats van één keurig spiegelbeeld. Dat is het effect waar je voor betaalt, en het valt weg zodra je het stuk op een wand hangt waar niets te weerkaatsen valt.
"Meer vakken betekent meer licht"
Niet per se, want een open frame laat de wand er tussendoor zien.
Bij de zilveren geometrische wanddecoratie van 60 bij 80 cm, opgebouwd uit spiegellijsten in een vlechtpatroon, kijk je door de openingen heen op de muur erachter. Op een lichte wand geeft dat lucht; op een donkere wand krijg je een grafisch silhouet en veel minder reflectie.
Een dicht raster doet het omgekeerde. De spiegel Badia van 112 bij 220 cm bestaat uit tientallen vierkante spiegelpanelen in goudkleurige lijsten, waarvan de vakken licht gedraaid staan. Er zit geen wand tussendoor te zien, en juist dat kleine verschil in stand zorgt dat elk vlak een iets ander deel van de kamer teruggeeft. Van dichtbij zie je de opbouw, van een paar meter afstand leest het als één trillend oppervlak.
Zoek je vooral licht in een donkere hoek, dan is een dicht raster of één groot glasvlak effectiever dan een open constructie.
"Je kunt jezelf er niet fatsoenlijk in zien"
Dat hangt volledig af van de opbouw, en het is de vraag om vooraf te stellen.
Modellen met een egaal spiegelvlak in het midden en een gedecoreerde rand eromheen zijn gewoon bruikbaar als spiegel. De sierspiegel van 110 bij 110 cm met een frame van overlappende spiegelstrips heeft dat vlakke middenveld, en boven een dressoir in de hal doet hij daarom precies wat je van een spiegel verwacht.
Modellen die volledig uit losse vlakken bestaan, doen dat niet. Daar zie je jezelf in stukken, en die hang je op de plek waar het om de wand gaat: achter een bank, in een eetkamer, aan het eind van een gang.
Een eenvoudige controle in de winkel of op de productfoto: zoek het grootste aaneengesloten spiegelvlak op. Is dat groter dan ongeveer een A3, dan kun je er je gezicht in zien. Blijft alles kleiner, dan is het wanddecoratie die toevallig spiegelt.
"Goud is warm, zilver is koel, en daarmee is het gezegd"
De afwerking zegt minder dan de textuur van het metaal. Een mat geborsteld goud gedraagt zich rustiger dan hoogglans zilver, ook al is goud in theorie de warmere kleur.
Het model van 85 bij 85 cm met een open geometrisch frame bestaat in beide uitvoeringen, en de keuze hangt vooral af van wat er verder in de kamer aan metaal zit. Waarom metaal in een interieur zo bepalend is en hoe je tinten bij elkaar houdt, staat in het stuk over metalen poten en frames.
Eén praktisch punt: gespiegelde lijsten nemen de kleur van de kamer over. In een ruimte met veel warm hout leest een zilveren frame warmer dan op de productfoto.
"Vierkant is de saaie keuze"
Bij een geometrisch model is vierkant vaak juist de sterkste vorm, omdat het patroon het werk doet en de omtrek rustig mag blijven.
Een vierkant van 110 bij 110 cm boven een dressoir van anderhalve meter vult de wand op een andere manier dan een liggende rechthoek: je houdt links en rechts ruimte over voor een lamp of een tak, terwijl de spiegel zelf massief genoeg blijft om het middelpunt te zijn.
Waar vierkant tegenvalt, is boven een lange, lage bank. Daar wint een breed model, omdat de horizontale lijn van de rugleuning anders in het niets doorloopt.
"Zo'n spiegel heeft een lege wand nodig"
Ruimte helpt, en toch is dit te absoluut gesteld.
Wat een geometrische spiegel echt niet verdraagt is een tweede patroon binnen hetzelfde gezichtsveld: gestreept behang, een fotowand of een tegelwand met een sterk motief. Twee rasters gaan elkaar tegenwerken en je oog blijft schakelen.
Ook licht speelt mee. Een geometrisch frame met veel randen heeft strijklicht nodig om zijn reliëf te tonen. Hangt er een wandlamp naast of valt er 's middags zon van opzij op, dan zie je de opbouw; onder een plafondspot recht van boven verdwijnt het patroon in zijn eigen schaduw.
Een effen wand in welke kleur dan ook is genoeg. Er mag ook prima een volle console onder staan, zolang de objecten daarop laag blijven en geen nieuw ritme toevoegen. Twijfel je over de maatverhouding tot dat meubel, dan helpt het stuk over de breedte van een spiegel boven een dressoir.
"Schoonmaken is hetzelfde als bij een gewone spiegel"
Hier zit het echte verschil in dagelijks gebruik. Een glad spiegelvlak veeg je in dertig seconden schoon; een frame van tientallen aparte lijsten heeft naden waar stof zich verzamelt en waar een natte doek strepen achterlaat.
Werk daarom droog. Een zachte kwast of een plumeau langs de naden, daarna pas het glas met glasreiniger op een doek en niet rechtstreeks op de spiegel gespoten. Vocht dat in een naad tussen twee spiegelstrips trekt, tast op termijn de laag achter het glas aan, en dat zie je terug als donkere vlekjes langs de rand.
Bij een model met veel vakken is dat het argument om hem niet in de badkamer te hangen. In de rest van het huis is het een kwartiertje per seizoen. Wat er verder aan geometrische modellen te vinden is, staat bij elkaar in de spiegelcollectie.
