Het dressoir zoals het er nu bij staat
Een notenhouten dressoir van 180 cm breed en 45 cm diep, in de woonkamer, tegen de wand tegenover het raam. De bank staat er schuin op, op ruim drie meter afstand.
Erop staan zeven fotolijsten. Van links naar rechts: een vakantiefoto in kleur, twee schoolportretten van de kinderen in bijna dezelfde lijst, een trouwfoto in zilver, nog een kind, de ouders in zwart-wit, en helemaal rechts een lijst waar nog altijd het proefbeeld in zit dat er bij de aankoop in zat. Verder een schaal waar de sleutels in belanden en een plant in de rechterhoek.
Alle zeven lijsten staan met hun rug tegen de muur, in dezelfde strook van elf centimeter langs de achterrand. Ze staan allemaal even ver naar voren, allemaal recht naar de kamer gekeerd, en ze zijn tussen de 21,5 en 23,5 cm hoog, omdat ze allemaal voor een foto van 10 x 15 cm zijn gemaakt.
Er is met geen van de zeven iets mis. Wat er misgaat zit in het geheel: van de bank af zie je een strook op ooghoogte van een zittend mens waarin zeven rechthoeken op een rij staan, met vrijwel dezelfde bovenrand en dezelfde onderrand. Je oog leest dat als één lange balk. Wat erin staat, bekijkt niemand meer.
Terug naar vier
Haal alles eraf. Echt alles, ook de schaal en de plant, zodat je het lege blad even ziet.
Dan de vraag welke vier terugkomen, en dat is niet dezelfde vraag als welke foto's je het mooist vindt. Ga op de bank zitten en kijk op drie meter afstand naar de zeven afdrukken die je in je hand houdt. Een groepsfoto met twaalf gezichten van tien bij vijftien is op die afstand een grijs vlak. Een portret van één persoon, of twee kinderen dicht bij de camera, houdt op drie meter stand. Dat is het enige criterium dat op een dressoir telt, want dit is geen album dat je opslaat maar iets wat je van een afstand ziet.
De lijst met het proefbeeld erin gaat sowieso weg. En de twee schoolportretten in bijna dezelfde lijst worden er één, want twee lijsten die op elkaar lijken zonder identiek te zijn is de opstelling die het meest onrustig oogt.
De drie die afvallen hoeven niet in een la. Verdeel ze over het huis: één op het nachtkastje, één op een boekenplank, één in de hal. Wil je juist alle zeven blijven zien, dan is het meubel niet de plek en is een galerijwand de vorm die je zoekt.
Van de vier die blijven mag er gerust één een lijst zijn die je ook zonder foto zou neerzetten. In een licht interieur werkt de fotolijst met gevlochten shell-motief in cream van 16,5 bij 22 cm zo, omdat het reliëf textuur geeft zonder kleur toe te voegen. Waar je bij het kiezen van een staande lijst verder op let staat apart beschreven; het aanbod zelf staat bij de fotolijsten.
Haal de rij van de muur af
Het blad is 45 cm diep en de lijsten stonden in de achterste elf centimeter. Er ligt dus ruim dertig centimeter ongebruikt voor ze, en die diepte is het krachtigste gereedschap dat je hier hebt.
Zet twee lijsten waar ze stonden, tegen de wand. Schuif de andere twee twaalf tot vijftien centimeter naar voren, en wel zo dat elke voorste lijst met een hoek voor een achterste langs valt. Vanaf de bank overlappen ze elkaar dan gedeeltelijk. Zeven losse rechthoeken werden vier, en die vier lezen als één vorm met diepte erin.
Let bij het naar voren schuiven op wat de lijst aan blad vraagt. De fotolijst van hoorn met gebogen tegeltjes staat op een voet van elf centimeter diep en blijft ook staan als er iemand tegen het dressoir aan loopt. Een vlakke lijst als de zandkleurige fotolijst met schelpenpatroon, met een frame van maar anderhalve centimeter dik, leunt op een uitklapstandaard achterop en neemt daardoor meer blad in beslag dan zijn afmeting doet vermoeden. Die zet je liever achteraan.
Draai daarna de buitenste twee een paar graden naar binnen, naar de plek waar je zit. Het scheelt weinig op een foto en veel in de kamer: recht naar voren gekeerd glas dat tegenover een raam staat, laat je vooral het raam zien. Een kwartslag hoeft niet, een paar graden is genoeg om de weerspiegeling weg te draaien.
Til er twee op
Nu de bovenranden. Ze liggen tussen de 21,5 en de 23,5 cm, en dat verschil van twee centimeter ziet niemand. Zolang alle vier de lijsten op het blad staan, blijft de bovenkant een streep.
Leg onder twee van de vier iets neer. Een paar boeken met harde kaft tillen een lijst zo'n zes centimeter op, en dat is genoeg om de streep te breken. Waarom dat werkt en welke verhogingen nog meer bruikbaar zijn, staat in het stuk over decoratie op een verhoging zetten.
Zet daarnaast iets neer dat duidelijk hoger is dan alle lijsten samen. Een lamp, een vaas met takken, een windlicht op een houten standaard. Zonder zo'n punt eindigt het beeld op vijfentwintig centimeter boven het blad en blijft de wand erboven leeg meekijken. Hangt er wel iets aan die wand, dan telt de onderkant daarvan mee en werkt dezelfde indeling als bij een dressoir in drie zones.
Zet er iets naast dat geen lijst is
Vier lijsten en verder niets blijft een vitrine. Er moet minstens één object bij dat geen rechthoek is en geen foto bevat, anders kijk je alleen naar mensen.
Iets ronds werkt hier het snelst, omdat het contrast met vier rechte randen meteen zichtbaar is. Een windlicht Jade van 21 cm hoog op een mangohouten voet staat op vrijwel dezelfde hoogte als de lijsten maar is glas en rond, en 's avonds met een kaars erin trekt hij het hele hoekje het lamplicht in, terwijl fotolijsten in het donker niets meer doen.
Houd het materiaal wel in de familie van wat er al staat. Op een notenhouten blad met een marmeren en een hoornen lijst is glas of steen de logische aanvulling; gelakt metaal in een felle kleur trekt daar alle aandacht naartoe.
En zo staat het er nu
Zelfde dressoir, zelfde kamer, zeven weken later nog steeds zo.
De linkerhelft is grotendeels leeg. Daar ligt het ronde dienblad van 40 cm in khaki taupe waar de sleutels, de post en de oordopjes in landen, want dat is wat er in dit huis op een dressoir gebeurt en dat gaat niet over.
Rechts staan de vier lijsten binnen een breedte van ongeveer zeventig centimeter. Twee achteraan tegen de wand, waarvan één op twee boeken. Twee dertien centimeter naar voren, allebei een paar graden naar de bank gedraaid, de linker voorste half voor de achterste langs. Ernaast het windlicht. In de hoek erachter de plant, die nooit het probleem was.
Wat je van de bank af ziet is een groep van ongeveer zeventig bij dertig centimeter met hoogteverschil en diepte erin, in plaats van een balk van honderdtachtig. Er hangen drie foto's minder, en er worden er meer bekeken.
Praktisch nog dit: glas stoft in, en op donker glas vallen vingerafdrukken harder op dan op licht. Vier lijsten neem je in een halve minuut mee. Zeven sla je over, en dan zie je binnen een maand door de aanslag heen.
