Je hoeft geen stijl te kiezen
De eerste opluchting: een stijlnaam is een etiket dat achteraf op een kamer wordt geplakt, niet een startpunt.
Niemand richt een huis in door eerst japandi of modern klassiek te kiezen en dan de bijbehorende lijst af te werken. Wat mensen doen is een reeks keuzes maken die op elkaar aansluiten, en pas als het klaar is, blijkt daar een naam bij te passen.
Dat betekent dat je de vraag anders kunt stellen. Niet: welke stijl ben ik. Maar: wat komt er in mijn eigen keuzes telkens terug.
Zoek naar wat terugkomt, niet naar wat het mooist is
Leg twintig van je bewaarde foto's naast elkaar en kijk er als een buitenstaander naar. Niet met de vraag welke je het mooist vindt, maar met de vraag wat er in meer dan de helft voorkomt.
Meestal zie je binnen vijf minuten drie of vier dingen terugkomen: veel hout, of juist geen hout. Een bepaalde lichtval. Ronde vormen. Kale muren of juist volle wanden. Een kleur die telkens opduikt in een detail.
Dat is je materiaal om mee te werken, en het is betrouwbaarder dan je smaak op één moment. Wat er in je aankopen terugkomt zonder dat je het merkt, staat in waarom je altijd dezelfde kleur koopt.
Gooi de foto's weg waar je alleen de sfeer van het licht mooi vindt. Die gaan over een raam op het zuiden in Italië en niet over jouw kamer.
Er zit nog een tweede filter in die stapel. Kijk niet alleen naar wat je mooi vindt maar ook naar hoe die kamers worden gebruikt. Veel van de mooiste foto's tonen ruimtes waarin niemand woont: geen post op het aanrecht, geen jas over een stoel, geen televisie. Als jouw huis dat wel heeft, is de helft van je inspiratie in de praktijk onbruikbaar en dan is dat geen tekortkoming van jou.
Een praktische manier om dat te scheiden: zet bij elke foto in één woord waarom je hem bewaarde. Vaak blijkt het niet de stijl te zijn maar één element, zoals de lamp, het licht of de kleur van de vloer. Dat woord is bruikbaar; de rest van de foto niet.
Een materiaal is een beter anker dan een stijlnaam
Kies één materiaal of één kleurfamilie als vast punt, en laat de rest daaruit volgen. Dat werkt beter dan een stijl, om drie redenen.
Een materiaal is concreet: je kunt het vasthouden, en het bepaalt meteen wat er wel en niet naast past. Het is uitbreidbaar: over vijf jaar koop je iets nieuws en dat materiaal is er nog. En het botst niet met een tweede keuze, terwijl twee stijlnamen dat wel doen.
In de praktijk is dat vaak een houtsoort, een steensoort of een textiel. Een decoratief object van wit gips op een glazen basis van 20 cm, een agaatschijf met gouden rand van 19,5 bij 30 cm en een fruitschaal in taupe met opengewerkt patroon van 25 cm zijn stuk voor stuk klein, maar samen laten ze zien wat zo'n anker doet: ze horen bij elkaar door materiaal en kleur, niet door stijl.
Dat anker heeft nog een prettige eigenschap: het maakt nee zeggen makkelijk. In een winkel of webshop staat alles los van elkaar en oogt vrijwel alles mooi. Met één materiaal als vast punt valt tachtig procent daarvan meteen af, en dat is geen beperking maar tijdwinst.
Houd het bij één anker en hoogstens één accent. Twee ankers, bijvoorbeeld eiken én messing én bouclé, is geen richting meer maar een lijstje.
Kies laat, en kies klein
De laatste stap is een kwestie van volgorde. Stel de grote, dure beslissingen uit tot je een paar kleine hebt gemaakt.
Koop eerst drie of vier kleine dingen die aan je anker voldoen en zet ze een maand in de kamer. Kies daarbij bewust verschillende functies, dus niet drie objecten maar bijvoorbeeld een schaal, een lamp en een kussen; dan test je het anker op meerdere plekken tegelijk. Bevalt het, dan is de richting goed en durf je de bank te kiezen. Bevalt het niet, dan heb je weinig verloren.
Er is één uitzondering op dat uitstellen: de stukken waar je jaren mee doet en die de hele kamer bepalen, zoals de vloer en de bank. Die kies je niet klein maar wel laat, en bij voorkeur pas nadat je de kleine test hebt gedaan. In de tussentijd is een oude bank met een nieuwe plaid erover geen noodoplossing maar een verstandige zet.
En accepteer dat een huis nooit in één keer klopt. Dat je eigen interieur na een tijdje saai lijkt terwijl het dat niet is, is een bekend verschijnsel; dat staat in waarom je eigen huis saai lijkt. Wil je de gevonden richting wel vastleggen voordat je gaat kopen, dan is een moodboard maken daarvoor het gereedschap. Kleine stukken om je anker mee te testen staan bij elkaar in de woonaccessoires.
