De tafel die driehonderd dagen per jaar te klein is
In een eetkamer van 3,6 bij 4,2 meter staat een uitschuifbare tafel van 140 cm, verlengbaar naar 200. Gekocht met het idee dat er twee keer per jaar tien mensen aan zitten. Het inlegblad ligt op zolder, achter de kerstdozen.
Wat er in de praktijk gebeurt: er wordt met vier personen gegeten aan 140 cm, en op die 140 cm staat ook de fruitschaal, de post en aan het eind van de middag een laptop. Er is geen plek om een schaal neer te zetten zonder eerst iets te verplaatsen. En twee keer per jaar, als het gezelschap er echt is, moet iemand naar zolder, moet de tafel leeg, en zit er daarna een naad dwars door het midden waar precies de schalen op komen.
Dit is de meest gemaakte fout bij een eettafel: er wordt gekocht voor de uitzondering en dagelijks geleden onder de regel.
Wat er precies misgaat
Het probleem zit niet in het uitschuiven zelf, maar in de maat die overblijft als de tafel dicht is. Een uitschuifbare tafel wordt bijna altijd gekozen in de kleinste stand, omdat die stand het argument was om hem te kunnen kopen.
Daar komen drie praktische dingen bij.
De naad. Een blad dat in twee helften uit elkaar schuift, houdt een voeg in het midden. Op een gedekte tafel valt dat mee, op een lege tafel zie je hem altijd, en kruimels en vocht verzamelen zich er.
Het materiaal. Keramiek, natuursteen en travertijn laten zich niet in een schuifmechaniek hangen zonder dat het blad zwaar en dik wordt. De mooiste eetkamertafelbladen zijn daarom vrijwel altijd vast. Wil je een keramisch blad zoals dat van de eettafel Maxfield van 200 bij 75 cm, dan is uitschuifbaar simpelweg geen optie in dezelfde uitvoering.
De slijtage. Het mechaniek is het enige bewegende deel van je eetkamer en dus het eerste dat gaat klemmen. Een eettafel hoort bij het meubilair dat je vijftien jaar of langer houdt, en het loont om te weten welke onderdelen van een interieur meegaan en welke slijten voordat je voor een constructie met scharnieren en rails kiest.
Stap 1: tel hoe vaak je echt uitschuift
Pak je agenda van vorig jaar erbij en tel de avonden waarop er meer mensen aan tafel zaten dan je vaste bezetting. Niet de avonden waarop je het van plan was.
Bij de meeste huishoudens komen daar vier tot zes momenten uit: twee feestdagen, een verjaardag, een keer familie. Dat is ongeveer één procent van het jaar. Voor die één procent een blad opofferen dat de andere negenennegentig procent te klein is, klopt niet.
Kom je boven de twintig keer per jaar, dan wordt het verhaal anders. Wie wekelijks met acht mensen eet, heeft een reëel argument voor een verlengbare tafel of voor een tweede tafel.
Tel er ook bij hoe vaak de tafel iets anders doet dan eten. Huiswerk, naaiwerk, een puzzel die drie dagen blijft liggen: dat gebruik vraagt om oppervlak op een doordeweekse dinsdag, en juist dat oppervlak lever je in bij een tafel die zijn maat pas op zondag laat zien.
Stap 2: meet de kamer op de maximale maat
Meet niet wat er in de kleine stand past, maar wat er in de grote stand past. Een uitschuifbare tafel die je alleen kunt verlengen door hem naar het midden van de kamer te trekken, wordt niet verlengd.
Reken vanaf de zijkant van het blad de ruimte die een stoel nodig heeft om achteruit te kunnen. Loopt daar ook nog de route naar de keuken, dan heb je meer nodig dan waar je op rekende. In diezelfde eetkamer van 3,6 bij 4,2 meter blijkt de tafel in de 200-stand niet meer langs de kastdeur te passen, en dat is precies waarom het inlegblad op zolder blijft.
Zit je met een kamer waar je aan één kant tegen een wand aan zit, kijk dan of een ronde vorm meer oplevert. De ronde eettafel Almundi van 120 cm heeft geen hoeken die uitsteken en laat je aan alle kanten aanschuiven. Hoeveel mensen er per vorm daadwerkelijk aan passen, staat uitgewerkt in het artikel over de keuze tussen een ronde en een rechthoekige eettafel.
Stap 3: kies de maat waarop je elke dag eet
Nu de rekensom omgekeerd: begin bij de dagelijkse situatie en zoek de grootste vaste tafel die daar past. Hoeveel plaatsen dat oplevert per lengte, staat in het overzicht over hoeveel ruimte je per persoon aan tafel nodig hebt.
Meestal ligt de uitkomst hoger dan mensen denken. Een huishouden dat voor 140 cm koos, blijkt vaak 180 of 200 cm kwijt te kunnen zonder dat de kamer vol staat, omdat een vaste tafel geen extra manoeuvreerruimte nodig heeft en geen tussenstand kent.
Voor een kamer waar echt regelmatig acht mensen aanzitten, is een lange vaste tafel eerlijker dan een korte die kan groeien. De eettafel Almundi van 230 bij 76 cm biedt volgens de leverancier plaats aan acht tot tien stoelen, elke dag, zonder dat er iets van zolder moet komen.
Twijfel je tussen twee lengtes, plak dan de grootste maat af op de vloer met schilderstape en laat hem een week liggen. Je merkt vanzelf of je erlangs blijft lopen.
Dezelfde kamer, opnieuw ingericht
Terug naar de eetkamer van 3,6 bij 4,2 meter. In plaats van 140 cm die naar 200 kan, staat er nu een vaste tafel van 180 cm. Aan de lange kant zitten drie stoelen, aan de korte kant één, en er is elke dag ruimte voor een schaal in het midden zonder dat de borden opschuiven.
De twee avonden per jaar met tien mensen worden opgelost zoals ze in de meeste huizen worden opgelost: met een extra tafeltje aan het uiteinde, of door de kinderen aan de bar te zetten. Niemand die het merkt, en de rest van het jaar eet je aan een tafel die klopt.
Je geeft de gedachte op dat één meubel elke situatie aankan. Daarvoor in de plaats komt een blad zonder naad, een materiaal dat je vrij mag kiezen en een tafel die over tien jaar nog net zo staat als op dag één. Leg de vaste lengtes uit de eettafels naast de maat die je op de vloer hebt afgeplakt, en kijk welke er nog ruim omheen loopt.
Bekijk alle eettafels
Bekijk de collectie
