Vier tot vijf dingen op een blad van 40 tot 45 cm
Het dienblad is de hele truc. Zonder rand staat er losse rommel op je dressoir, met rand staat er een barhoek.
Houd het op vier tot vijf voorwerpen. Een karaf of fles, een koeler, een stapeltje onderzetters, iets met hoogte en eventueel een schaaltje voor olijven of citroen. Alles wat daarna komt zet je erbij omdat er nog plek over is, en dat is het moment waarop het kantelt van opstelling naar verzameling.
De maat van het blad bepaalt hoeveel er past voordat je het zelf doorhebt. Een blad tussen 40 en 45 cm draagt die vier stuks zonder dat ze elkaar raken, en het dienblad Banks van 43 cm met gouden handgrepen zit daar midden in. Onder de 35 cm zet je twee dingen neer en ben je klaar. Boven de 50 cm doet de rand zijn werk niet meer, want dan is het gewoon weer een oppervlak.
Karaffen doen op zo'n blad meer dan flessen. Een set van twee glazen karaffen van 38 en 28 cm hoog levert meteen het hoogteverschil dat een opstelling nodig heeft, en het etiket van de supermarkt verdwijnt uit beeld. Whisky, rum en port kunnen maanden in een karaf zonder dat er iets gebeurt. Wijn niet, dus die blijft in de fles.
Het principe achter die rand staat verder uitgewerkt in het stuk over dienbladen en schalen.
Achter de deur: 35 cm vrije hoogte per plank
Wat op het blad staat is de etalage. De voorraad hoort eronder.
Flessen die je zelden opent, reserveglazen, de halflege fles met het lelijke etiket, het doosje met kurkentrekker en stoppen: dat gaat achter een deur. Een dressoir met verstelbare planken is hiervoor praktischer dan een vitrine. Reken op ongeveer 35 cm vrije hoogte voor staande wijnflessen en 40 cm voor champagne, anders kantel je elke fles naar buiten.
Ligt er kurk in en bewaar je hem langer dan een half jaar, leg de fles dan plat. Bij schroefdop maakt het niet uit.
Eén verdeling gaat vaak mis: glazen en flessen achter dezelfde deur. Je pakt glazen veel vaker dan flessen, en een deur openzwaaien terwijl je al iets in je andere hand hebt werkt niet. Geef glazen daarom de plek die het snelst bereikbaar is en de flessen de plek die het diepst zit. Diezelfde logica van zichtbaar tegenover weggeborgen komt terug in het stuk over opbergen in het zicht.
Glazen pak je het prettigst tussen 90 en 150 cm
Ooghoogte is de regel die overal wordt herhaald, en hij klopt maar half.
De prettige pakhoogte ligt tussen ongeveer 90 en 150 cm boven de vloer. Onder de 90 cm buk je met een glas in je hand, boven de 160 cm til je een steel op boven je gezichtsveld, en dat is precies hoe glazen sneuvelen. Een dressoirblad ligt op ongeveer 80 cm en valt daar dus net onder. Glazen op het blad zelf staan prima, maar de plank of het rek erboven werkt beter.
Een kast met ingebouwd glazenrek lost dat in één keer op. De opbergkast Bloomville van 182 cm hoog met wijnglazenrek hangt de glazen op de steel, waardoor ze stofvrij blijven en je ze aan de voet pakt in plaats van aan de kelk.
En dan het geval waarin je die hoogte juist niet wilt. In een huis met kleine kinderen hoort glas laag en achter een deur, niet op 140 cm binnen handbereik van iemand die er net bij kan. Ook in een appartement met een plafond van 240 cm werkt een kast van 182 cm zelden, want die vult de wand tot bijna bovenaan. Kies dan de onderste plank van het dressoir en neem het bukken op de koop toe.
Een dressoir van 180 cm wint het van een apart barmeubel
Een barmeubel heeft één functie. Een dressoir heeft er vier, en de bar is daar één van.
Kijk naar het dressoir Baldwin van 180 cm breed en 80 cm hoog. Achter de vier deuren zitten verstelbare planken, bovenin zitten twee open vakken. Voor een barhoek heb je van die 180 cm maar een strook van 45 tot 50 cm nodig, de breedte van een dienblad plus wat lucht eromheen. De rest van het blad blijft over voor een lamp, een vaas en de dingen die op een dressoir horen. Hoe je die breedte verdeelt staat in een dressoir stylen in drie zones.
Een apart barmeubel vraagt zijn eigen stuk muur, en in de meeste woonkamers is precies één wand echt vrij.
Toch zijn er twee situaties waarin een los meubel wel de betere keuze is. De eerste is een huis waar met enige regelmaat geschonken wordt en de zithoek ver van de keuken ligt. Een serveertrolley van 60 cm diep en 75 cm hoog op wielen rijdt dan naar de gasten toe. De tweede is de bar als middelpunt, bijvoorbeeld een vrijstaande bar van 140 cm breed en 106 cm hoog in een open woonkeuken. Dat verandert de indeling van de kamer en is dus een andere keuze dan een hoek op een dressoir.
Drie hoogtes en één materiaal dat terugkomt
Aankleden gaat mis op twee manieren: alles even hoog, of vijf materialen door elkaar.
Bouw de opstelling op met drie hoogtes. Iets van 25 tot 40 cm als anker, bijvoorbeeld de wijnkoeler Vinova van 39 cm breed en 25 cm hoog in brass antique. Daarnaast iets middelhoogs, meestal de karaf. En op tafelniveau iets plats: de onderzetters in hun houder van 10 bij 10 cm, of een servethouder van 12,5 cm. Die drie lagen zorgen ervoor dat je oog over de groep loopt in plaats van erlangs.
Laat daarna één materiaal terugkomen. Messing in de handgrepen en messing in de koeler, of steen in het blad en steen in de onderzetters. Twee is genoeg.
Wat je vooral niet doet: elke fles die open is op het blad laten staan. Een barhoek met zeven flessen leest als voorraad, niet als decoratie. Twee flessen of karaffen, de rest naar beneden. Wil je de losse onderdelen naast elkaar zien, kijk dan bij de wijn- en baraccessoires.
